Τελικά έχουμε δημοκρατία;

Τελικά έχουμε δημοκρατία; Δεν νομίζω… Δημοκρατία είναι όταν αποφασίζει ο λαός για τον λαό κι όχι όταν αποφασίζουν οι «αντιπρόσωποι» του λαού για τον λαό…
Οι 20.000 πολίτες της Σπάρτης (διορθώστε με αν κάνω λάθος) εξέλεγαν 5 εφόρους. Αυτοί κυβερνούσαν για 1 έτος (ki όχι για 4 ). Λοιπόν οι άνθρωποι τότε ήταν ακριβολόγοι και λιγότερο ψεύτες. Δεν ισχυρίστηκαν ποτέ ότι είχαν δημοκρατία. Ολιγαρχία έλεγαν ότι  είχαν. Εκλεγμένη μεν, ολιγαρχία δε. Και μην το ξεχάσω: στην Σπάρτη για όλα τα σοβαρά θέματα ψήφιζαν όλοι οι πολίτες.

Ο σύγχρονος κοινοβουλευτισμός ξεκίνησε από την Αγγλία ως μία προσπάθεια των ευγενών να μειωθεί η βασιλική αυθαιρεσία προς όφελος αποκλειστικά δικό τους. Δεν ήταν αρχικά θεσμός δημοκρατικός. Αιώνες αργότερα όταν το δικαίωμα ψήφου εκχωρήθηκε σε πλατιές μάζες, ο κοινοβουλευτισμός άρχισε να φαντάζεται ότι είναι μία μορφή «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» .

Μπορεί όμως η δημοκρατία να αντιπροσωπευτεί επιτυχώς;  Ο Ρουσώ πίστευε ότι η δημοκρατία δεν είναι κάτι το αντιπροσωπεύσιμο. Σύμφωνα με  αυτόν οι  σύγχρονοί του Άγγλοι που θεωρούσαν ότι έχουν δημοκρατία, απλά εξαπατούσαν τον εαυτό τους.

Θέλετε μία απτή απόδειξη ότι δεν υπάρχει δημοκρατία στον δυτικό κόσμο; Η απάντηση είναι απλή: Υπάρχουν φόροι. Σε μία  πραγματική (άμεση) δημοκρατία,  δεν υπάρχουν φόροι . Στην αρχαία Αθήνα ο Δήμος δεν πλήρωνε φόρους. Οι πολλοί, ο δήμος είχαν επιβάλλει στους πλούσιους να πληρώνουν της χορηγίες (υπήρχαν βέβαια και έσοδα από δασμούς, μετοίκους κτλ). Ο Λαός δεν πλήρωνε. Είναι λογικό όταν εσύ αποφασίζεις για τον εαυτό σου. Φόρους πληρώνεις μόνο όταν κάποιος βασιλιάς, αφέντης ή…. «αντιπρόσωπος»  αποφασίζει για σένα. Αυτό το είχε πει κι ο Ανδριανόπουλος από την ανάποδη βέβαια. Είπε σε μία εκπομπή ότι είναι παράλογο να μιλάμε για άμεση δημοκρατία αφού από  τα πρώτα πράγματα  που θα έκαναν οι πολίτες θα ήταν να απαλλάξουν εαυτούς από τους φόρους.

Δεν θέλω βέβαια να αδικώ τον κοινοβουλευτισμό. Ιστορικά απετέλεσε βήμα προόδου. Είναι το λιγότερο απομακρυσμένο από την δημοκρατία πολίτευμα. Όμως το κακό έχει παραγίνει  ήλθε η ώρα να πάμε παραπέρα έστω και λίγο.

Από παλιά κυοφορούνται τέτοιες σκέψεις στο μυαλό μου. Αλλά δύο περιστατικά ήταν αυτά που με παρακίνησαν περισσότερο. Το πρώτο είναι το θέμα των ταυτοτήτων λίγα χρόνια παλιότερα. Η αναγραφή ή η μη αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες, ομολογώ δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Αυτό που μου προξένησε αλγεινή εντύπωση  ήταν ότι 3 εκατομμύρια Έλληνες ζητούσαν με την υπογραφή τους δημοψήφισμα και δημοψήφισμα δεν έγινε. Τέτοια αχαρακτήριστη γαϊδουριά.


Το άλλο γεγονός είναι τελείως πρόσφατο κι έχει να κάνει με την ουσία του κοινοβουλευτισμού ως «αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας». Έχει να κάνει με την εξαπάτηση των ψηφοφόρων από την παρούσα κυβέρνηση. Πρόκειται για κάτι το μοναδικό ίσως όχι μόνο στα χρόνια μετά το 1974 αλλά και σε όλη την νεότερη ιστορία μας από καταβολής νέου ελληνικού κράτους. Ποτέ ξανά ελληνική κυβέρνηση δεν έκανε σε τόσο μεγάλο βαθμό, τόσο διαφορετικά πράγματα από αυτά που προεκλογικά εξήγγειλε, και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Κατ’ εμέ η παρούσα κυβέρνηση δεν διαθέτει δημοκρατική νομιμοποίηση. Γιατί άλλα την ψήφησαν να κάνει όσοι την ψήφησαν κι άλλα κάνει. Αν ένας συνταξιούχος την ψήφησε διότι πίστεψε ότι η σύνταξή του θα αυξηθεί πάνω από τον πληθωρισμό (!!!!), άραγε αυτός ο άνθρωπος αντιπροσωπεύεται επιτυχώς από τον κυβερνητικό βουλευτή που ψήφησε στην βουλή όχι την αύξηση της σύνταξης πάνω από τον πληθωρισμό, όχι μια κάποια αύξηση, όχι το πάγωμα αλλά για πρώτη φορά τα τελευταία 50 χρόνια την μείωσή της;;;;;
Και βέβαια όχι.


Δεν επαγγέλλομαι βέβαια την πλήρη κατάργηση του κοινοβουλευτισμού αλλά την δημιουργία ενός νέου μικτού πολιτεύματος με πολλά δημοκρατικά στοιχεία. Ας συνεχίσουν να υπάρχουν Πρόεδροι, βουλευτές, υπουργοί κτλ. Και εξηγούμε: Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε το σύγχρονο κοινοβουλευτικό σύστημα να εμπλουτιστεί με στοιχεία πραγματικής δημοκρατίας. Μπορώ να σκεφτώ πολλά τέτοια στοιχεία. Βασικά όμως θεωρώ μόνο δύο:
·    Πρώτον. Αν 100.000 πολίτες ζητούν δημοψήφισμα για οποιοδήποτε θέμα, να γίνετε δημοψήφισμα. Κανένας, ότι αξίωμα και να έχει να μην μπορεί να το εμποδίσει. Και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να είναι δεσμευτικό για αρκετά χρόνια, πάνω από κάθε άλλο νόμο, κυβερνητική πρόθεση ή «δράση». Τώρα πια έχουμε την τεχνολογία να το κάνουμε αυτό. Παλιότερα μια δικαιολογία υπέρ του αμιγούς κοινοβουλευτισμού ήταν ότι δεν μπορούν τα εκατομμύρια των πολιτών ενός  συγχρόνου κράτους να ψηφίζουν κάθε τρεις και λίγο. Δεν γίνετε να μαζεύονται σε ένα μέρος να ψηφίζουν συνέχεια όπως γινόταν στις αρχαίες δημοκρατίες που αριθμούσαν μερικές χιλιάδες πολιτών σε μία περιορισμένη έκταση. Τώρα όμως η τεχνολογία μας το επιτρέπει αυτό. Μπορούμε με την βοήθεια υπολογιστών να ψηφίζουμε το πρωί και να ξέρουμε το αποτέλεσμα το βράδυ.
·    Δεύτερον. Τα κόμματα πρέπει να καταθέτουν στον ανώτατο άρχοντα προεκλογικά το πρόγραμμα, τις θέσεις, τις δεσμεύσεις βάσει των οποίων αν εκλεγεί θα κυβερνήσει και βάσει των οποίων διεκδικεί την ψήφο των πολιτών. Να είναι παράνομο, ποινικά κολάσιμο το να πράττει σαν κυβέρνηση διαφορετικά. Επίσης ο ανώτατος άρχοντας να είναι υποχρεωμένος να αφαιρέσει την εξουσία από μία τέτοια κυβέρνηση.




Κάποιος μπορεί να πει ότι προτείνω έναν δρόμο προς την οχλοκρατία και την πλήρη διάλυση. Μπορεί να είναι κι έτσι. Αν είναι να καταστραφούμε όμως ας καταστραφούμε γιατί εμείς το επιλέξαμε ελεύθερα μέσα σε ένα πολίτευμα που ο απλός πολίτης έχει πραγματική δύναμη. Εξάλλου, και ο καθαρός κοινοβουλευτισμός που έχουμε από το 1974 και μετά δεν μας οδήγησε σε κανέναν παράδεισο....